hozooreyar

2007-06-29T01:24:00.000+03:30

برای ماه که امشب کامل است
14 شب مدت کمی نیست! مدتی که باید صبر کرد تا کامل شوی. شاید کمتر ازیک ماه باشد یک ماهی که ماه یعنی تو دیگر در آسمان دلم نیستی نه هستی پیدا نیستی ابری که اسمش را نمی دانم جلوی چشمان من شاید هم تو راگرفته است. ابرهایی که خیال گذر از ما را ندارند و سایه شومشان زندگی من و شاید هم تو را سیاه کرده است. ابرهایی که هر روز نام جدیدی برایشان پیدا کردم:
کینه، بچگی، حساسیت، امتحان، آزمایش، نادانی، جو گیری، زور، ترس، احترام، حماقت، حسرت، غم، اشک، گریه، تهمت، دروغ، نامردی، ریا، فریبکاری، مکاری، سادگی، بی محلی، بی احترامی، نفرت، دلتنگی، فکر، بی خوابی، اشک، درد قلب، تصمیم، سختی، بی خیال شدن...
همه اینها را یک نفر برایم در تقیویم زندگی یاد داشت کرده بود و من هر روز فقط مسئول تجربه کردنش بودم.و چقدر سخت بود...
سخت بود. سخت ترازندیدنت
امشب که ماه کامل است تازه فهمیدم ماه کامل 14 روز دیگه است. وقتی دیگر نیست. نیستی است. در اوج کمال و زیبایی. شاید مثل تو! وقتی که در آسمان هیچ اثری از ماه نیست. سیاه است شاید مانند قلب تو!!!
یاد دوست داشتن ماه کامل بخیر

سال نو مبارك

2007-03-21T02:42:00.000+03:30

فقط 24 ساعت تا شروع سال جديد مونده!
باور كردني نيست باور كنيد.
شايد اگه شما هم مثل من عادت داشتيد كه دقيقا 24 ساعت قبل از سال تحويل بنويسيد زود تر باور مي كرديد. اگه شما هم مثل من، نوشته هاي هر سال رو توي يه دفتر پشت سر هم مي نوشتيد و هر بار قبل از اينكه نوشته جديدي كه هر سال فقط يك بار حق نوشتنش را داشتيد بنويسيد در عرض 10 دقيقه 11 سال عمرتون رو ورق مي زديد؛ باور نمي كرديد كه باز اون لحظه رسيده...
واقعا اين دوازدهمين سال كه دارم مي نويسم!!!!!!
اين نوشته ها براتون آشنا نيست؟؟ دقيقا يك سال پيش همچين چيزهايي را نوشتم. اگه زحمت بكشيد و پايين صفحه را ببينيد يادتون مياد.
...
ميبينيد يك سال از عمرمون به همين سادگي گذشت. خيلي راحت با حركت يك صفحه!!!
نمي دونم از سالي كه گذشت راضي بوديد يا نه؟! شايد بهتر بگم سالي كه گذشت از ما راضي بوده؟ چون اون ديگه جاش را توي خاطره ها باز كرده و ما هنوز زنده اييم. خدا را شكر.
الان كه مي نويسم دلم حسابي گرفته... آخه انقدر راحت 12 سال از بهتري زمانم را سپري كردم. 12 سالي كه حتي برگشت يك ثانيه اش غير ممكن. و البته اميدوار به اينكه سال بعد هم 24 ساعت مونده به سال تحويل باز بنويسم و اينبار بر خلاف الان كه بدون هيچ هدفي فقط قلم مي زنم از كسي حرف بزنم كه سالهاست چشم به راهشم. كسي كه امسال هم نيامد. سال 85 هم كه بگذره بيشتر به اين موضوع فكر مي كنم كه شايد عمرم تمام بشه نتونم ببينمش...
اميدوارم سال جديد، سالي همراه با بندگي حق ، موفقيت و شادي باشه
يادتون نره چند ساعت قبل سال تحويل را حسابي فكر كنيد

قدر

2006-10-14T20:36:00.000+03:30

تا حالا دقت كردين ماه رمضان ها چقدر زود مي گذره!! من هنوز باورم نميشه يه سال ديگه گذشت و من هنوز ...
آخه ...
چرا انسان انقدر فراموشكار. هر سال اين ماهها مياد و ميره، رجب ، شعبان و رمضان . هر سال تصميم ها شكل مي گيره. تصميم توبه . تصميم نزديك شدن . تصميم عاشق شدن
و بعد از چند بار استثنا قائل شدن براي تصميم ها، رمضان ميرسه. ماهي كه ديگه نمي توني بهش بگي اين بار رو بي خيال! و بعد شبي كه اميدواري معبودت نگه اين بنده را بي خيال!
مشكا ما اينه كه تو سال يه ماه رمضان هست. مشكل ما اينه كه فكر مي كنيم سال ديگه ماه رمضان هست. مشكل ما اينه كه شب قدر را قدر نمي دونيم. هر بار همان بهانه ها ...
19ام نشد 21ام. نشد 23ام. نشد سال ديگه. خنده دار ،‌نه؟!
من ميگم اگه يه روزي برسه كه آدم انقدر پاك بشه كه اسرار خلقت را يكباره بهش اعطا كنن ، انقدر قدر خودش را بفهمه كه ديگه گناه نكنه اون شب، شب قدر.
التماس دعا

گل مريم

2006-09-25T05:43:00.000+03:30

گل مريم
میدونی چند روز که کوچه پس کوچه های آبادی رو با شوق شنیدن خبری از تو طی میکنم؟! تا به جعبه زردِ، رنگ پریده ی پستی، که کنار قهوه خونه ی قدیمی آبادیِ می رسم. باز می فهمم که باید فردا هم همین کوچه ها رو تکرار کنم. چند ماهیِ که به مشق کوچه کردن عادت کردم. چند وقتی میشه که دفتر زندگیم با این مشق سیاه شده. و من هر روز آرزو می کنم که این مشق با رسیدن نامه ای از تو مثل دفتر آبجي زري مُهر صد آفرین بگیره.
گاهی وقتا فکر می کنم اصلاً تو به من فکر می کنی یا نه ؟! اصلاً یادت میاد که پسری روستایی فرسنگها دورتر از تو هر روز با یاد تو زنده است؟!
برای همینه که برات نامه می نویسم. ولی حیف!! حیف که نمی تونم بنویسم چقدر دوستت دارم،چون خجالت می کشم . راستش رو بخوای یه ذره هم می ترسم. حالا که قراره راست حسینی حرف بزنم باید بگم خیلی می ترسم. می ترسم از اینکه بهم بگی کس دیگه ای رو دوست داری. می ترسم از اینکه بهم بگی اصلاً من رو ندیدی. یادتِ که کدوم روز رو میگم...؟ همون روزی که با اتول بزرگ و قشنگتون به ده ما اومدین! یادتِ بچه های کوچیک چطوری دنبال گرد و خاک اتول شما بالا و پایین می پریدند؟ پیرمردهای ده چطوری متعجب به شما نگاه می کردند؟
یه بار از کدخدا شنیده بودم توی شهر، موتوری ساختند که چند نفر می تونن سوارش بشن. بهش هم می گن اتول. ولی تا حالا ندیده بودم. همیشه فکر میکردم اتول مثل موتور یه ذره بزرگتر! ولی نه اینطوری نبود.
دیگه موتور حسن آقای پستچی که هر دو سه هفته یه بار با قار قار خودش ده رو بیدار می کرد برام ارزشی نداشت. عجب رنگی داشت!!
اتول رو میگم.آبی مثل آسمون.و بعدها فهمیدم مثل چشمهای تو.
شما از میدون ده دور شُدید و من بعد از چند دقیقه ای گیجی، برای آوردن آب دنبال گرد و خاک اتول شما حرکت کردم. به نزیکیهای چشمه که رسیدم نوری چشمهام رو زد. خوب که دقت کردم فهمیدم شیشه ی اتول شما با همدستی آفتاب سر به سر من می ذارن. قدمهام رو سریعتر برداشتم تا به چشمه، شاید هم به اتول برسم. یکدفعه صدای کلفتی مثل صدای بابام، من رو از حرکت انداخت...
« بچه به ماشین دست نزنیا! »
چند ثانیه ای فکر کردم تا فهمیدم که منظور از بچه منم. منی که مشهدي عمو مي گفت 19 سالمِ . به طرف صدا برگشتم؛ کنار چشمه مردی نشسته بود و دستهاش رو می شست. بعد با همون لحن پرسید:
« قبلاً ماشین دیدی؟ »
من به خودم جرئت دادم و گفتم:
« اتول رو میگین؟! »
اون مرد که بعدها فهمیدم پدرتِ، در حالیکه آبی رو که توی سیبیل های پر پشتش جمع شده بود پس می زد با خنده گفت:
« اتول چیه؟! مگه عهد قاجار؟ این ماشین اسمش بنزِ... »
این بار من خندیدم و گفتم:
« مگه اتول آدمی زاده که اسم داشته باشه؟! »
كه پدرت با صدای بلند شروع كرد به خندیدن و گفت:
« مریم بیا... بیا ببین این پسر دهاتیِ چقدر خنده داره...! »
اون لحظه بود که رنگ آبی اتول برام بی رنگ شد؛اشعه های سوزان خورشید برام سرد شد. نفهمیدم کی کوزه از دستم افتاد و آروم روی چمن های بلند کنار چشمه قِل خورد تا به پاهای زیبای تو رسید. چشمهای من که توان نگاه کردن به تو رو نداشت کوزه رو تعقیب کرد و باز به تو رسید. بعد تو آروم خم شدی و کوزه رو برداشتی و گفتی:
« بفرمائید آقا پسر... چه جای قشنگی دارین! خوش به حالتون! »
من که گیج و مات بودم و نمی دونستم چی باید بگم آروم گفتم:
« قابلی نداره... اگه دوست دارین مال شما »
که صدای بلند خنده پدرت منو به خودم آورد...
« نگفتم خیلی خوشمزه است. همه ی حرفهاش خنده داره! »
اون لحظه از پدرت بدم اومد. چون من اصلاً شوخی نمی کردم. کوزه رو از دستهای کوچولو و مرمریت گرفتم و گفتم:
_ مگه شما کنار خونتون از این چشمه ها ندارین؟!
_ نه ما توی شهر چشمه نداریم.
_ مگه میشه؟! من تا حالا شیش تا ده رفتم همشون چشمه داشته!
بعد پیش خودم فکر کردم شما چقدر بدبختید که چشمه ندارین. برای همین دلم برات سوخت. پدرت که از نگاه های عجیب من عصبانی شده بود گفت:
« پسر تو نمی خوای بری؟ مگه آب نمی خواستی؟ »
و من بدون اینکه کوزه سفالیم رو از آب پر کنم با پر کردن کوزه ی شیشه ای دلم از چشمه عشق به طرف ده برگشتم.
کاش هم اینها یادت بیاد...!
از اون روزه که هر بار حسن آقای پستچی میاد و نامه ای از تو نمی یاره باز من نامه می نویسم؛ تا می کنم و توی یکی از پاکتهایی که از حسن آقا گرفتم می ذارم و پشتش می نویسم « شهر- گل مریم ». فکر کنم خیلی تعجب کردی تا دیدی نامه های منو حسن آقا نمیاره! آخه اذیتم می کنه... میگه:
« آدمی که سواد نداره چطوری میتونه نامه بنویسه ؟ تازه نشونی هم نداری »
ولی من میدونم نامه هام رو کجا بندازم که به دستت برسه. توی همون چشمه. اون میدونه کجا زندگی می کنی.حتی خط خطی های من رو هم می تونه بخونه...
مطمئنم
سید محمد حسینی

پيتزا

2006-09-16T19:53:00.000+03:30

پيتزا
خودش مي گفت شبهاي تعطيل كارش بيشترِ. عوضش فراداش ديگه نمي خواست مكانيكي بره. و راحت تا ساعت 9 مي خوابيد. كار شب را بيشتر دوست داشت ؛ خودش مي گفت. به نظرش اگه دستهاش توي آشغال باشه بهتر از اينه كه سر و صورتش با روغن سياه بشه. بعد از ظهر كه از مكانيكي مي يامد يك ساعتي استراحت مي كرد تا اذان بشه؛ نمازش را كه مي خواند گاري كوچيك و پر سر و صداش را به قول خواهر كوچولوش هاجر روشن ميكرد و به طرف بالا شهر راه مي افتاد. گاري را دم مغازه خودش درست كرده بود. چهارتا چرخ كوچيك داشت كه هر وقت گاري راه مي يافتاد هر كدام براي خودش به يك طرف مي رفت. صداي تغ و توغ بلندش هميشه بهش يادآوري مي كرد كه اگه كار نكنه گرسنه مي مونه. گاري حسن، دوست و همكار هميشگيش خيلي كوچيك بود براي همين عباس كارتن ها را جمع مي كرد حسن پلاستيك ها را . اصغر آقا خيلي بهشون پول نمي داد ول خُب كاچي بعض هيچي . بعدش هم، شبها كار ديگه اي نمي تونست بكنه. بهتر از اين بود كه بشينه تو خانه به عكس باباش با اون روبان مشكي خيره بشه. بهتر از اين بود كه صداي گريه خواهر و برادر كوچيكش كه با صداي چرخ خياطي مخلوط مي شد را گوش بده. تلوزيونشون هم كه هر روز بد تر مي شد. به قول مامانش، تلوزيون قبلا سياه سفيد بود الان يا سياه يا سفيد!
بديش اين بود كه كارگرهاي شهرداري از ساعت 9 كارشون شروع مي شد. براي همين اونها بايد قبل از رسيدن كارگرها ، هرچي بدردشون مي خورد را جمع مي كردن.
« از وقي بازيافت راه افتاده ديگه كمتر مقوا پيدا مي شه ولي خب بازم شكر... »
اين حرفي بود كه هر شب عباس به حسن مي گفت و هر بار هم حسن كه هميشه كم حرف بود فقط سر تكون مي داد. انگار اين جمله هر شب براشون تازگي داشت. عباس با گفتن اين جمله هر شب خودش را به همين چند تا تيكه مقوا راضي مي كرد. چيزي كه هميشه بدردشون مي خورد جعبه هاي پيتزا بود. كه اكثرا بالا شهر پيدا مي شد. مخصوصا شبهاي تعطيل. خوبيش اين بود كه با جعبه هاي پيتزا بطري نوشابه هم بود. اوس اسماعيل بطري ها را توي مكانيكي لازم داشت براي همين دونه اي 20 تومان براش پول مي داد.
هميشه جعبه هاي پيتزا بهش چشمك مي زد. از سي چهل متري كنار درخت و تير برق حتي توي جوبها جعبه ها را مي ديد. اولها اصلا به اينكه چي توي اين جعبه هاست فكر نمي كرد. اصلا دلش نمي خواست بدونه پيتزا چيه. يه جورايي حالش از چيزي كه توش، پنير و قارچ باشه بهم مي خورد. با خودش فكر مي كرد مگه نون پنير را هم با قارچ مي خورن! يه بار كه تويه يكي از جعبه ها يه تيكه مونده بود با اصرار حسن راضي شد يه ذره بخوره. چشمهاش را بست و آرام پيتزا را توي دهنش گذاشت. واقعا خوشمزه بود. اصلا مزه نون پنير نمي داد. يعني يه مزه خاص مي داد مزه ايي كه حتي چلو كباب هم نمي داد.
كاش نخورده بود. هر بار كه بر خلاف قبل در جعبه پيتزا ها را باز مي كرد و چشمش به جعبه خالي مي خورد با خودش اين جمله را مي گفت. بعد نگاهي به حسن ميكرد. نگاهي كه حسن فكر مي كرد معنيش نا اميديه ولي همش اين نبود. ديگه بيشتر به دنبال پيتزا بود تا جعبه هاش. هر بار با سرعت در جعبه ها را باز مي كرد ببينه چيزي تهش مونده يا نه. براي خودش نمي خواست دوست داشت براي خواهر و مادرش ببره. ولي ديگه پيدا نمي شد.
هرچي فكر مي كرد يادش نمي آمد چرا از پيتزا خوشش آمده. يعني يادش نمي آمدچي توي پيتزا بوده كه دوست داشته. حداقل يك ماهي از اون شب مي گذشت. ديگه به اين فكر افتاده بود كه بري مامانش اينها پيتزا بخره. هرشب توي راه جلوي يه پيتزا فروشي چند ثانيه ايي صبر ميكرد. ولي امشب فرق مي كرد؛ آخه فردا عيد مبعث بود. از پشت شيشه توي مغازه را نگاه كرد. توي مغازه همه چي زرد بود! حسن مي گفت اين بهترين پيتزا فروشي شهر. از بين جمعيت زيادي كه توي مغازه بود تابلويي را ديد كه روش قيمتها را نوشته بود. « پيتزا مخصوص ...... 2800 تومان » به حسن گفت :
- فكر كنم همين از همه خوشمزه تر باشه
حسن هم كه محو مغازه بود فقط با تكون دادن سر جواب داد. قرار شد شب بعد از اينكه كارشون تمام شد بيان و پيتزا را بخرن.
انقدر خسته بود كه حتي وقتي از جلوي پيتزا فروشي هم رد شد حواسش به پيتزا نبود. تمام شب را از ترس مامور هاي شهرداري تويه يه كوچه بن بست مخفي شده بود. خدا را شكر كه به مامانش اينا چيزي نگفته بود. وقي رسيد خانه سعي كرد قيافه اش را مثل هميشه فقط خسته نشون بده. در را كه باز كرد صداي هاجر با شلك شلك دمپائي تمام حياط را پر كرد...
- داداش عباس ، داداش عباس ... داداشي برامون پيتزا آورده!
اول فكر كرد باز داره خيال مي كنه. هاجر را كه بغل كرد مامان با خوشحالي به استقبالش آمد. با تعجب پرسيد:
- هاجر چي مي گه؟ داداشي؟
- سلام پسرم، خسته نباشي. همين آقاهه كه هر ماه برامون مواد غذايي مي ياره ...
هاجر با خوشحالي گفت:
- من كه گفتم. داداشي ديگه... بريم زود بخوريم
انگار قسمت بود كه هر شب دست عباس به جعبه پيتزا بخوره. جعبه ها را دم در گذاشت. با خودش فكر كرد يه عباس ديگه ايي هست كه اين جعبه ها را لازم داشته باشه. وقتي داشت به طرف در مي يامد يكدفعه چيزي يادش اومد. مي خواست مطمئن بشه. برگشت و در اولين جعبه را باز كرد توش يه تيكه پيتزا جا مونده بود.

تشنه لب

2006-08-21T07:02:00.000+03:30

مي گويند مي آيد

كِي؟... نميدانم ...

انگار جمعه اي

مي گويند تمام زمين كربلا ست

و تمام زمان عاشورا

حتي در قرن بيست و يكم

مي گويم مي آيد

سقا را مي گويم

عمو علمدار

كسي كه علمدار جهان پر رنج ماست

و بر خلاف كساني كه نمي دانند او كجاست؛ من ميدانم

او ميان دجله معرفت و فرات عشق مشك از بهر ما به دندان گرفته است

ميگويم مي شنوي صداي العطش مارا؟!

مي بيني كه چطور صبحهاي جمعه كه براي ما ظهر كربلاست

از تشنگي دست و پا مي زنيم؟؟

مي بيني جمعه هاي خالي را؟

ديدي چطور قلبهاي شش روزمان را از تشنگي بر سر دست بلند كرديم

و جوابي جز تيرهاي سه شعبه امواج نگرفتيم؟!

مي شنوي...؟

اين صداي العطش است كه جهان را فراگرفته عمو

نمي دانم چگونه فريادت بزنم كه بياي

عمو ،‌ علمدار ، منجي ، امام ، ...

سقا

كودكان هنوز تشنه اند پس كدام جمعه آب مي رسد؟

سال نو مبارك

2006-03-19T22:04:00.000+03:30

فقط 24 ساعت تا شروع سال جديد مونده!

باور كردني نيست باور كنيد.

شايد اگه شما هم مثل من عادت داشتيد كه دقيقا 24 ساعت قبل از سال تحويل بنويسيد زود تر باور مي كرديد. اگه شما هم مثل من، نوشته هاي هر سال رو توي يه دفتر پشت سر هم مي نوشتيد و هر بار قبل از اينكه نوشته جديدي كه هر سال فقط يك بار حق نوشتنش را داشتيد بنويسيد در عرض 10 دقيقه 10 سال عمرتون رو ورق مي زديد؛ باور نمي كرديد كه باز اون لحظه رسيده...

واقعا اين يازدهمين سال كه دارم مي نويسم!!!!!!

اولين باري رو كه مي نوشتم هيچ وقت يادم نمي ره با يه خودكار بيك مشكي. نمي دونم تا حال تجربه اشك و لبخند رو با هم داشتيد؟ من الان باز هم دارم اين حال رو تجربه مي كنم و چقدر دوستش دارم...

وقتي مي گن عمر آدم تو يه چشم به هم زدن مي گذره اينجا معلوم مي شه يك سال عمر من تو يه چشم به هم خوردن ورق مي خوره و اگه خيلي خوش شانس باشم و خيلي عمر كنم 1/70 عمرم سر يه چشم به هم زدن تموم ميشه و اگه نه كه...

شايد اگه شما هم همين تجربه رو كنيد بد نباشه. يه ساعتي رو تو يه روز سال با خودتون قرار بگذاريد كه بنويسيد، نقاشي بكشيد، عكس بگيريد يا هر كاري كه مي خواييد انجام بديد تجربه بدي نيست...

آره امسال هم تموم شد با همه سختي هاش خوبي هاش . بيايين يه لحظه با خودمون فكر كنيم كه كدوممون حاضريم سال بعد هم مثل همين سال برامون باشه ! يا چه كارهايي رو دوست داشتيم...

چند ساعت قبل از سال تحويل رو حسابي فكر كنيم.

عيدتون مبارك

تولد و مرگ

2006-03-17T13:00:00.001+03:30

سلام اين متن رو براي تولدم نوشتم . يه ذره طولانيه اگه حال ندارين نخونيدش! سل نو همه هم مبارك

زندگي ، بندگي ، بردگي و هزاران كلمه ديگه كه هر روز برام مطرح مي شه حتي قبل از تولدم قبل از سال روز به وجود اومدن تمام اين كلمه ها.

ديروز عجب كاريكاتور هايي ديدم ! قشنگ خنده دار و پر از غم. غمي كه از ديروز توي دلم شروع شد و تا ظهر تمام وجودم رو گرفت و چشمهاي خاطي عجب چيزهايي رو ديدن. چيزهايي كه سالها بود شنيده بودن...

اشك و غم كلمه هايي كه مي شد به وضوح كنار غسالخونه ديد. حتي توي چشمهاي ريز افغاني ها و كسايي كه انگار از انگليس اومده بودن و به ظاهر حسابي پولدار مي آمدن. و اشك عجب عادل بود!

و انتظاري شوم كه همه به دوش مي كشيدند. حتي كسايي كه از رسيدن اون لحظه وحشت داشتند و عجب وحشت دوست داشتنيي.

چند نفري از افغاني ها به طرف در غسالخونه كه بالاش درشت نوشته شده بود غسالخونه مردانه حركت كردن و اين نشون مي داد كه انتظار اون چشمهاي ريز تمام شده. چيزي نگذشت كه صداي لااله الا الله بلند شد و تو اون فضاي پر از غم عجب صداي دل انگيزي بود!

بعد آدمي كه شايد تا ديروز خودش راه مي رفت رو روي يك تخته آوردن و اون فرد عجب ناتوان از پشت تمام پارچه هاي سفيد به مردم نگاه ميكرد و عجب نگاهي...

خيلي زود تابوت روي زمين گذاشته شد و يكي از آخوندهاي افغاني جلو ايستاد و اولين الله اكبر فضا رو تسخير كرد. لابه لاي الله اكبرها صداي گريه مي اومد و زاري هايي كه مثل زجه هاي يك مادر از ته دل بود.

احتمالا من و خيلي هاي ديگه كه هنوز منتظر بوديم خودمون رو تصور مي كرديم كه خيلي زود بايد به جاي مهر توي نماز كسي رو مي ديديم كه سالها ايستاده جلوي خودمون ديده بوديمش. توي اين فكرها غوطه ورم كه باز صداي الله اكبر بلند ميشه و گريه هايي كه موزيك متن شده. و جعبه چوبي كه با سرعت زيادي مثل سرعت زندگي به سمت جاي قبر ميره.

چشمهام مردمي رو دنبال مي كنه كه براي خاك سپاري حركت مي كنند ولي باز به صداي گوشم ، گوش ميده و به طرف زجه ها بر مي گرده. انگار همسايمون رو آوردن...

راستش خيلي نمي شناختمش . شايد هفته ايي يه سلام عليك ولي با اين حال هنوز باور نكردم كه ديگه همون يه سلام عليك هم نيست.

باز مثل قبل حركتي تكراري . مثل زندگي...

ونماز با همون الله اكبر ها فقط با اين تفاوت كه من هم اقامه بسته بودم واز روي تابلويي كه جلوم بود مي خوندم. يادم كه هر بار از امام عقب مي افتادم. داشتم فكر مي كردم كه چي مي گم و به كي مي گم... و هر بار صداي الله اكبر راهنماييم مي كرد.

و باز همون موسيقي متن...

و باز همون ريتم با شاخص بابا بابا

و باز همون حركت با همون سرعت...

تا به قبر رسيدم تنگي اش نظرم رو جلب كرد. خيلي تنگ بود تنگ تر از چيزي كه شنيده بودم و قبر كن عجب شكل عزرائيل بود ( عزرائيلي كه ديروز توي كاريكاتورها ديده بودم) با اين حال يه لحظه بهش حسوديم شد! دوست داشتم فقط براي يه لحظه برم توي قبر و اگه بشه فقط براي چند صدم ثانيه اونجا بخوابم تا شايد...

تو اين فكرها بودم كه ديدم چطور بي رحمانه جنازه رو به سمت قبر سرازير مي كنند و اگه مي شد شايد مي شنيدم كه صداي آقاي موسوي مياد. و اي كاش مي شنيدم...

خيلي زود خاك ريخته شد و ديگه چيزي از اون لباس سفيد باقي نموند حتي گريه ها هم كمتر شده بود. فقط حمد وسوره هايي بود كه سمت قبر روانه مي شد كه اونها هم خيلي زود تمام شد.

ديدن اين صحنه ها قبل از تولدم عجب تاثيري داشت ! تاثيري كه لحظه اي رهام نمي كنه . و آروم بهم مي گه كه بايد انتظار بكشم...

انتظار اينكه يه روز تمام شمع هاي عمرم رو بر سر كيك زندگي خاموش كنم . و اي كاش اون موقع موسيقي تولدم خنده باشه . و اي كاش اون موقع چشمم به راه هديه هاي مردم نباشه. و اي كاش ...

عرفه

2006-01-09T22:04:00.000+03:30

به نام کسی که شناختنش هدف خلقت است
سلام اين متن شايد يادتون باشه! يه سال پيش همچين موقع هايي نوشتم يه سال گذشت!!
فرقي كه امسال كرده اينه كه من امسال عرفات رو ديدم. فقط يه چيزي به همه ميگم:
تو دل مهدي امسال دنبال خودمون بگرديم اگه چيزي پيدا كرديم ...
التماس دعا

کم کم داریم نزدیک می شیم. امسال هم قسمت نبود که بیام صحرای عرفات، اونجا دنبالت بگردم؛ تا اونجا بشناسمت.
امسال هم قسمت نبود که توی صحرای عرفات کنجکاوانه برای پیدا کردنت به خیمه ها سر بزنم و با شوق اینکه تو یکی از اون زائرهای سفید پوش هستی به همه با لبخند سلام کنم.نمی دونم الان کجایی؟! شاید داری لبیک گویان به دور قبله می گردی که از خشت و گِلِ و مطمئناً میدونی که تمام هستی یا مهدی گویان به دور تو می گرده. کاش همه ی مردمی که اونجا هستند به جای اینکه حاجی مکه می شدند حاجی عشق می شدند تا قبله ی عاشقان جهان رو به راحتی پیدا کنند و کاش ...
صحرای عرفات رو تا حالا ندیدم. ولی یه صحرای دیگه سراغ دارم ؛ صحرای خشک و متروک که هر بار یاد تو مثل بهار سبزش می کنه. ولی افسوس! افسوس که تند باد و سرمای گناه نمی گذاره بهار یاد تو همیشگی باشه. امسال می خوام دیگه حسرت نبود توی صحرای عرفات رو نخورم. امسال می خوام توی همین صحرا به دنبالت بگردم؛ تو صحرای دلم.
خودت میدونی هر روز صبح چطور با حسرت به کاغذی که روبروی تختم زدم نگاه می کنم؛ کاغذی که روش نوشتم:
" مهدی ما در دل شیعیان ظهور می کنه.... امروز در دلم از یوسف زهرا چه خبر؟؟؟ "
وشب که می خوام بخوابم چطور با شرمندگی نمی تونم به اون کاغذ نگاه کنم. ولی دیگه می خوام ...
آره از این تصمیمها زیاد گرفتم. ولی فردا عرفه است؛ فرق می کنه .فردا می خوام با سربازهات حرکت کنم از اینجا تا ... نمی دونم شاید فردا تو هم توی عرفات نمونی ! شاید تو هم مثل جدت حسین (ع) فردا حج ظاهری رو رها کنی . همیشه پیش خودم فکر میکردم کسایی که اون سال توی حج دیدن که امام حسین (ع) عرفات رو ترک کرد و دنبالش نرفتند چقدر غافل بودند. ولی حالا که خوب فکر میکنم میبینم شاید 1400سال دیگه درمورد ما هم همینطور فکر کنند . شاید تو هم فردا صحرای عرفات رو رها کنی وبه سراغ یتیمان بری .شاید فردا به جای دعای عرفه خواندن به در خونه ی بیچاره ها سر بزنی . شاید فردا با کیسه ای به دوش به سراغ گرفتارها بری . در حالی که فردا تمام شیعیان توی دعای عرفه دنبالت میگردند شاید تو یتیمی رو روی شونه هات نشوندی وداری باهاش بازی میکنی .شاید ...
کاش می دونستم کجایی

چهارشنبه 30 دی 83
سید محمد حسینی

ابر

2005-11-16T07:28:00.000+03:30

ابر چه زیبا می پوشاند زشتی های آسمان را و چه زیبا آماده می کند زمینیان را برای باران.
باریدن ابر چه زیبا مرگ را یاد آوری می کند. مرحله قبل از رحمت؛ و در عین حال در بر دارنده رحمت.
ابر می بارد از نیلگون فلک
و نیلی زنده جای می بازد بر خاکستری مرگ
کاش می ترکید
بغض سنگین مرگ
و زنده می شد آسمان با باران
کاش می ترکید این بغض سنگین تا مشخص شود چه کرده ایم در دنیایی که با سختی گره خرده بود. تا بفهمیم که چه کرده ایم.

باریدن ابر چه زیبا انتظار را یاد آوری می کند. مرحله قبل از آمدن. انتظاری که پایانش وصل است. وصل به کسی

که سالهاست باریدن ابر انتظارش را به نظاره نشته ایم.
ابر می بارد از نیلگون فلک
و نیلی زنده جای می بازد بر خاکستری انتظار
کاش می ترکید
بغض سنگین انتظار
و زنده می شد آسمان با آمدن باران
کاش می ترکید این بغض سنگین تا بیاید باران و زمین را پاک کند از ناپاکی ظلم. تا ببارد و بباراند.
کاش می آمد.
سید محمد حسینی

باران

2005-11-11T01:36:00.000+03:30

بارون آروم آروم شیشه صاف و روشن رو فرا می گرفت. بعد از چند ثانیه هیچ چیزی پیدا نبود

آب و شیشه هر دو مظهر شفافی و روشنایی است ولی

...
به همین سادگی گناهان تمام وجودت رو می گیره حتی اگه شیشه دلت رو مثل شیشه ماشین در مقابلش مایل بگیری و ازش محافظت کنی

در تمام این مدت تاریکی در روشنایی حکومت می کند

بعد از چند لحظه برف پاک کن روشن می شه و با دو سه بار حرکت جلوت، کاملا روشن.
به همین سادگی گناهان انسان ریخته می شه با زدن گناه پاک کن توبه

خداوند چه زیبا می بخشه همه را بدون هیچ بهانه.خداوند در باران می آموزد قدرت ، حیات، و در آخر عبودیت را. پس آمرزش بخواهیم تا آسمان ببارد و گناهان را بشوید همچنان که زمین را می شوید از ناپاکی

سید محمد حسینی .

قدر

2005-10-23T12:36:00.000+03:30

به این زودی گذشت... ! ؟
چند روز پیش بود که برای روزهای اول ماه رمضان متن می نوشتم چند روز قبل بود که با خودم چه برنامه ریزی هایی
می کردم چه نیت هایی ...
درست که- الاعمال به النیات- ولی لذت عبادت او کجاست؟ ثواب کار خیر برای حسابگران ، من از رمضان لذت با او
بودن رو می خواهم ، لذت این که فقط با او سخن بگویی و بس ، لذت این که حتی در ظاهر او را بپرستی.
باز هم خوبه که زود فهمیدم البته اگه فهمیده باشم هنوز هزار شب از رمضان مونده ! شب قدر ، شب گوشه نشینی
در عین حرکت در عرش ، بریدن از دنیا و اتصال به آخرت ، شب قدر داشتن مولا تا رسیدن به قدر خود.
< ارزش وجودی شما جز بهشت نیست. پس به کمتر از آن نفروشید>
آری مولا اینگونه وجود آدمی را توصیف می کند.
افسوس که وابستگی به دنیا لیاقت اعتکاف رو از آدم می گیره لیاقت این که سه روز از هر چه غیر اوست جدا شی تا شاید
در این مدت کوتاه برسی به چیزی که سالهاست به آن نرسیدی.
شب قدر را قدر دانیم

سید محمد حسینی

شکارچی

2005-10-23T04:32:00.000+03:30

خجالت تنها دلیل فرار از نگاه زیبای تو بود
کاش می دانستی
ای شکارچی زیبا و دوست داشتنی من

چشمان زیبای تو مهربان ترین شکارچی عالم است
و من مجنون ترین شکار عالم
ای همیشه در خاطر من

تو آن صیادی که به شکار نیازی نداری
و من آن شکاری که همواره به دنبال صیادم
ای مهربان من

کاش گرفتار می شدم

سید محمد حسینی

رمضان

2005-10-15T22:50:00.000+03:30

رمضان امسال هم اومد؛ با سرعتی زیاد مثل سالهای قبل ، شاید هم بیشتر. امروز تعداد جزء های خوانده شده قرآن
بهم نشون داد که این سرعت باور کردنی نیست. زیاد زیاد ...
چند روز پیش بود که داشتم فکر می کردم که خدا یه فراخوان برای تمام بنده هاش" سند" کرده با این مضمون:
"سلام بر بنده های خودم.
امسال هم ذات اقدس خداوندی در نظر دارد 1426امین دوره جشنواره مهمانی با نام رمضان برگذار کند.
لذا از کلیه علاقه مندان دعوت می شود که در این جشنواره شرکت کنند. مدت این مهمانی یک ماه
بوده و هیچ محدودیتی ندارد.شرکت کنندگان در این مهمانی می توانند از امکانات و جوایز باور نکردنی
این جشنواره به صورت رایگان استفاده کنند. در پایان جشنواره به تمام شرکت کنندگان هرچیز خوبی
که از ذات حق تعالی در خواست کنند داده خواهد شد.
"
یا این که :
" خبر !! خبر!! news! HOt!
برنامه جدیدی به بازار آمد! مدت اعتبار این برنامه فقط یک ماه بوده و غیر قابل تمدید می باشد. شما
می توانید این برنامه را بطور کاملا مجانی دریافت کنید. با نصب این برنامه بر روی "مسنجر" دلتان به
راحتی می توانید خدا را "اَد" کنید. نام این برنامه زیبا رمضان است.
"
و ماه رمضان اومد. ولی امسال ماه رمضان برام خیلی عجیب! زیبا و دوست داشتنی. وشاید بعد از دیدن یار تحمل
گرسنگی لذت بخش...
شاید هم احساس شرمندگی . شرمندگی از در حضور او بودن. با وجود گناهان بسیار باز هم به مهمانیش دعوت
شدن.و بعد با کمال پررویی به مهمانی کسی رفتن که هر روز بارها از دعوتش فرار می کنی؛عصیان می کنی ...
از همه جالب تر اینکه از میزبان مهربان هم انتظار پذیرایی خوب را داری. و بعد با کمال تعجب می بینی که میزبان
مهربانت باز هم بنده حقیر و گناهکارش را پذیرفته! آن وقت است که...
رمضان ماهی که خداوند به انسان می فهماند که هنوز دوستش دارد و به او عشق می ورزد. ماه علی ، ماه
مولای یا مولای ، ماه مناجات ، ماه ربنا ، سحری ، افطاری ، روزه ، مهمانی...
ماه تنهایی، در عین با او بودن . تنها با او بودن

سلام بعد از حج

2005-08-12T21:56:00.000+04:30

سلام به تمام دوستان عزیزم
جای همه خالی حج واقعا بزرگترین درس عالم چند تا متن رو که توی مکه و مدینه نوشتم رو بعدا می فرستم ولی این متن قشنگ کار یکی از دوستای خوبم آقا مسعود آبدار که زیر متن حج من نوشته بود راستش انقدر قشنگ بود که حیفم اومد شما نخونیدش
حج
فرار از هرچه مرا از من جدا می کند
کشتن تمام من هاتمام من هایی که مثل پیله به دور خود پیچیده ام
من هایی که چشمان مرا کور کرده
حج
رها شدن از مدار جاذبه تمام منیت ها و آژاد شدن از تمام قیدها وحال
و حال چرخیدن به دور تصویری از عرش خدا بر زمین
تصویری که هیچگاه مانند بتان زیبا نبوده
ساده ساده ساده
تا بتواند رهاکند
تا بتواند تنها نشان دهدیک رسول در شکل یک مکعب
و حال اگر بتوانی جاذبه را حس کنی
به دور کهکشانی بی نهایت بزرگ خواهی گشت
کهکشانی با یک ستاره
رب

حج

2005-07-15T03:13:00.000+04:30

و تو ای مسافر دنیا باید بروی.باید پرواز کنی. باید رها شوی. باید سفرکنی از دنیای وجودت. باید پرواز کنی از خویشتن خویش. باید رها شوی از خود. تو باید حج کنی...
خود را از خود خالی کن. توبه کن. پاک شو و آنگاه از دنیا جدا شو. معیارهای دنیوی را کنار بگذار. اینجا افتخار تو دیگر رنگ و لباس و شغل نیست.تو باید اینجا خود را از لباس دنیا خارج کنی و سفید شوی ؛ همچون هنگامی که خداوند تو را پاک روی زمین آفرید. سفید سفید! مانند همه وبدون هیچ برتری. باید بفهمی که نزد خداوند لباس دنیا بی اهمیت است. باید تمرین کنی کفن پوشیدن را. باید تمرین کنی مرگ را. باید بمیری قبل از اینکه بمیری!
تو باید جدا شوی از هرچه بوی دنیا را می دهد. دیگر هیچ نخی در ظاهرت نیست که تو را به دنیا وصل کند و تو آزادانه در ملکوت خدا شناوری. سپس لَبیک. می شنوی؟ اینجا باید شنید و پاسخ داد. باید ندای دعوت را شنید و لبیک گفت. و چه زیبا به همه ی دنیا پشت می کنی و تنها دعوت او را لبیک می گویی.
تو دیگر مُحرم شده ای. انسان چند لحظه پیش نیستی. دیگر تمام دنیا برای تو حرام می شود. تو آمده ای که تمرین کنی زندگیت را. آمدهای که بفهمی هر زمان ماه حرام است و تو همواره مُحرم. تو آمده ای درک کنی زمین حرم امن الهی است. تو آمده ای تمرین کنی لبیک هر روز را.توآمده ای حج کنی.
سپس باید طواف کنی. باید بگردی.حرکتی تکراری!چرخشی ثابت!به دور مکعبی از خشت و گل. به دور کعبه. مکعبی ساده بدون هیچ هنر و معماری. و انسان ها همه به دورش در چرخش. باید وارد شوی...
تازه می فهمی چه خوب که ساده؛ هنر این خانه روح خانه است. کعبه بر خلاف هر صحن و مقبره ایی تو را ثابت نگه نمی دارد. به تو یاد می دهد که باید حرکت کرد همیشه و در همه حال. به تو می آموزد که در هفت مرحله زندگیت به سمت او باشی و به دورش حرکت کنی. تو باید یاد بگیری در تولد، کودکی، نوجوانی، جوانی، بزرگسالی، پیری و مرگ همواره به گرد او بگردی.
تو باید یاد بگیری که در وطنت هر روز طواف خانه ی دل کنی؛ که دل تو جایگاه اصلی خداوند است. تو باید در مکه نه به دور قبله بلکه به دنبال قبله بگردی...
تو تنها طواف کعبه نکردی! خوب نگاه کن تو به دور دیواری کوچک هم چرخ زده ای. آری تو هاجر را هم طواف کرده ای. این بار یاد گرفتی حجر اسماعیل نیز قسمتی از خانه خداست. هاجر این کنیز سیاه پوش به جایی می رسد که که تمام مسلمانان باید طوافش کنند. و مگر نه اینکه او فقط یک مادر بود؟ پس آنگاه که از حج بازگشتی در حج هر روزه ات طواف مادر کن.
باید نماز گذاشت تا خدا را فراموش نکنی؛ خود را از یاد نبری؛ هدف را گم نکنی. ولی از چه جهت؟ از کدام وجه؟ تو در اینجا باید یاد بگیری نفی طاغوت را. تو باید درک کنی مقام ابراهیم را و بیاموزی که در زندگیت بت شکن باشی. باید در مقابل آتش هوس پایدار بود و از امتحان نهراسید.
خداوندا این چه سرزمینی است در این گوشه حرم؟ در اینجا هرکس به فکر خویش و کار خویش است. هر کسی تند یا آرام می رود و بر می گردد. گویی روز حساب است که همه از خود فرار می کنند و افسوس که جایی را برای آرامش پیدا نمی کنند.
ای پرواز کننده از خود تو باید از صفا به مروه روی و آنگاه همین مسیر را بازگردی. تو باید سعی کنی تا یاد بگیری سعی بین دنیا و آخرت را. تو باید بفهمی که دنیا از آخرت جدا نیست و تو همواره باید بین این دو حرکت کنی. والبته در آخر از دنیا به سمت آخرت روی.
ای رفته به آخرت خداوند بخشنده، گناهانت را می ریزد.به راحتی جدا کردن مو و ناخن از بدن. او تو را تقصیر می کند از گناه. تو در زندگیت هر روز باید همین عمل را تکرار کنی. هر روز باید از خود گناه تقصیر کنی.
و در آخر باز هم طواف...
و تو ای رها شده از خود و رها شده از احرام ای کسی که زندگی را تمرین کرده ای تو دیگر مسئولی. تو فهمیده ای که تمام زمین حرم امن الهی است و تو همواره در پوشش احرام. پس هر روز در زندگیت حج کن!

ویژه شهادت حضرت زهرا

2005-06-19T23:29:00.000+04:30

این روزها همه از فاطمه می گویند و من باز هم از علی. این روزها همه دلهاشون را روانه ی بقیع می کنند و من باز پرواز می کنم به سمت چاههای خشک شده ی کوفه. این روزها همه برای شهادت مادر گریه می کنند و من برای تنهایی پدر. این روزها همه شبی را تصور می کنند که علی زهرا را به خاک می سپاره و من شبهایی رو میبینم که علی سر به چاه برده و داره زار می زنه. این روزها همه از در و دیوار و پهلوی شکسته حرف می زنن و من باتصور دستهای بسته یک پهلوان زار می زنم. این روزها همه از یه چادر خاکی مگن و من از شمشیری که به دیوار آویزان.دلهای همه ای روزها از درد سیلی می سوزه و من از درد خجالت وشرمندگی یک مرد.این روزها زمان شهادت علی است! چون علی بی فاطمه دیگر علی نیست.

یکشنبه29خرداد84
سید محمد حسینی

گناه عشق

2005-05-02T00:03:00.000+04:30

گناه عشق
خواب می بینم
خوابی دهشتناک
خواب می بینم که مجازات می کنند؛ مرا
بر گناه عشق
و بر دار بی توجهی
خواب می بینم که جواب می دهند؛ مرا
با ندادن جواب سلام
و من باز چه مشتاقانه تر سلام می کنم
خواب می بینم
کز مجازات خسته ام، ولی
از جلاد، نه!
وجلاد چه دوست داشتنی است
خوابهایی تیره می بینم
تیره همچون سیاهی زیبای چشمهای جلاد
وجلاد همچنان جواب می دهد؛ مرا
با ندادن جواب سلام
من به خود در خواب می تابم
من هراسان چشم می بندم درون خواب، مخوابم
و این بار در خواب ، خواب می بینم
چهره هایی پاپتی، زشت
مردم بی چهره می بینم
مردم بی چهره خاموشند
مردم بی چهره سر تا پا سیه پوشند
مردم بی چهره ، آغوش گشودند بر جلاد
و جلاد خوش خیال چه زیبا می خندد
کاش می دانستم چه وحشتناک است
گناه عشق
و چه سخت است مجازات عشق
مجازاتی بزرگ و وحشتناک ، زجر آور
همچون عشق
بیدارم اما خواب می بینم
که جواب می دهد مرا
با سلام ، جلاد
و این بار مجازاتی تازه آغاز خواهد شد
برای گناه عشق!

سید محمد حسینی
شنبه 10 اردیبهشت 84

زندگی

2005-03-23T08:09:00.000+04:30

من شنیدم که بزرگی می گفت:
" زندگی خاطره است"
و حکیمی می گفت:
"زندگی گذر تاریخ است"
من گذشتم از جوی و شنیدم از آب
"زندگی در گذر است"
و هنوز زمزمه ی باد در خاطرم است
"زندگی باد است ؛ هیچ است."
من دیدم مادری مهربان را که به فرزندش می گفت:
"جان من زندگی تجربه است"
از همه جا ،از همه کس ، بارها و بارها شنیدم
" زندگی ، تلخ است؛ شیرین است؛زیباست؛ زشت است."
بارها و بارها دیده ام
لبخندش را گریه اش را
بارها و بارها به یاد سپردم نامهای زشت و زیبایش را
من شنیدم شاعری خوش ذوق می خواند
"چشمها را باید شست زندگی را جور دیگر باید دید"
این بار از دل پرسیدم ای هم دم
زندگی چیست؟
و او با لبخند پاسخ داد
"زندگی عشق است"

سید محمد حسینی
سه شنبه 2 فروردین84

2005-03-23T08:00:00.000+04:30

سلام
نوروز آمد و با خود بهار را آورد. نوروز یعنی شادی، زندگی ،طراوت. نوروز یعنی قیامت.
امیدوارم همه ی شما دوستان عزیز سال بسیار خوبی را داشته باشید

خاطره

2005-03-23T07:38:00.000+04:30

تنهایی در خاطره کسی بودن سخت است
سخت تر از آن اینکه خاطره ای که در آنی غریبه باشد
غریبه ای آشنا!
غریبه ای که یادش همواره با توست،در همه جا
و در همه حال...
و تو نمی دانی که آیا تو هم در یاد او هستی یا نه!؟
وکاش می دانستی...
نه ؛ چه خوب که نمی دانی
چرا؟؟
چون اگر جواب منفی باشد...
تو در خیال،در یاد او هستی ؛ در خاطره او
و این بار در می یابی که خیلی هم سخت نیست
حتی اگر خاطره ای که در آنی غریبه باشد

سید محمد حسینی
اسفند 83

عرفه

2005-01-22T18:27:00.000+03:30

بیا

2005-01-01T23:43:00.001+03:30

سلام

ببخشید اگه چند وقتی نتونستم متن جدید بفرستم. امان از درس و دانشگاه و معماری و ...(بقیه اش بعد از اعلام نمرها

شعر قشنگی که می بینید از سروده های خواهر یکی از بچه های کلاسمون که هر چی ازش تعریف کنم کمِ. راستش توی کلاس که خواندم خیلی به دلم چسبید.بی اختیار یاد کسی افتادم که همه عاشقان بهش می گن بیا واو هم به همه همین جمله رو میگه

گر چه شعرها و متن های من در مقابل این اشعار زیبا دیگه جلوه ای نداره ولی سعی می کنم که زوتر چیز بنویسم باز هم از خانم فروتن ممنونم وامیدوارم که این وبلاگ لیاقت شعرهاشون رو داشته باشه

بی تو من شمع سحر سوزم ، بیا
بی تو من خاموش خاموشم ، بیا
می شوم تنها و یادت می زند
آتشی بر استخوان هایم ، بیا
می دود خون در رگانم، نیست خون
این تویی در عمق رگهایم ، بیا
بی تو دستان ملالت بار غم
می درد هم تار و هم پودم ، بیا
می کشد شعله تمام دفترم
از غزلهای پر از دردم ، بیا
هیچ دستانت ز من سر شار نیست
شاید از یادت فراموشم ، بیا
می روی از یاد من در لحظه ای
چون که با تو جام می، نوشم ، بیا
ساعت خسته ز تکرار زمان
می زند صد ضربه بر جانم ، بیا
با تو سیل ماتم مهتاب هم
می دهد نا جور آزارم ، بیا
شوق بیدار " سپیده" کور شد
بی تو من شمع سحر سوزم ، بیا

"مومنه فروتن "سپیده

تنها

2004-10-29T01:19:00.000+03:30

دارد زمین را باد می روبد
دارد هوای فصل می گیرد
امروز هم باران شبیه هرچه دلتنگیست
امروز هم باران شبیه هرچه تنهایی ست

رو می کنم تنها به آئینه
آئینه با من نیست،یکرو نیست
گویی مرا بیگانه می بیند
شاید مرا محرم نمی داند؛
با راز و رمز چشمهای تو...

یک بار دیگر جاده های بی تو را دیدم
یک بار دیگر کوچه های بی تو را گشتم
امروز فهمیدم که دیگر نیستی،
حتی، در خاطرات خیس دریاها
در زیر باران، پای گلدانها
بادی که می آید خبر دارد از رفتن آسوده ات انگار

در مرز گندم زار می پیچد
هو میکشد، آرم و می خواند
رفتن، دریغ زندگانی نیست
ماندن ،دلیل زنده بودن هم
تا می روم؛ هستم

مسافر

2004-10-29T01:02:00.000+03:30

راهمون از هم سوا بود
رفتنامون بی صدا بود
اول جاده ی غربت،
اول پرواز ما بود

دل به جاده ها سپردیم
کوله بارمونو بردیم
همسفر شدیم، پریدیم
سمت باغی که خدا بود

از قفس از این زمستون، خسته بودم، خسته بودی
تو هجوم بی کسی ها،دل به رفتن بسته بودی
بی خبر رفتی مسافر، جاده ها جا موندم از تو
تو ولی پیش از پریدن، بار خود رو بسته بودی

بغض من وا میشه هر شب ،جا خالیت پیش رومه
می شینم با درد غربت ،دست حسرت رو گلومه
میکشم رو بوم خالی عکس یه ماهی تو مرداب
ماهیی که رنگ دریاست اما سایه اش روی بومه

می رسیم به هم یه روزی
بعد دریا، بعد دیوار
همسفر به دوش خسته ام
بار خستگی تو بسپار

on god

2004-10-10T01:38:00.000+03:30

God made truth with many doors to welcome every believer who knocks on them
خداوند برای حقیقت دروازه هایی بسیار تعبیه کرده است تا به هر مومنی که بر آنها می کوبد خوش آمد بگوید.

The first thought of god was an angel
The first word of god was a man
نخستین اندیشه خداوند یک فرشته بود.
نخستین واژه خداوند یک انسان بود.

The idea of god is different in every man and one man never give another his own religion.
تصور هر کس از خداوند با تصور دیگری از او متفاوت است،
بنابراین،کسی نمی تواند دین خویش را به دیگری بدهد.

And if you would know God be not therefore a solver of riddles. Rather look about you and you shall see him playing with your children.
And look into space; you shall see him walking in the cloud, outstretching his arms in the lightning and descending in rain.
You shall see him smiling in flowers, then rising and waving his hands in tree.
و اگر می خواهید خدا را بشناسید، در پی کشف رازها نباشید.بلکه به گرداگرد خویش نگاه کنید،او را خواهید دید که با کودکانتان سرگرم بازی است.
و به آسمان بنگرید؛ او را خواهید دید که در میان ابرها گام بر می دارد،در حالی که دستهایش را در آذرخش دراز کرده است و در باران پایین می آید.او را خواهید دید که در گلها می خندد،آن گاه به پا می خیزد و در لابلای درختان دستانش را برای شما تکان می دهد.

ویژه میلاد یگانه منجی روزگار تنهایی

2004-10-01T12:02:00.000+03:30

میلاد آقا امام زمان(ع) بر همگان مبارک باد
این متن توسط دوست عزیزم محمد مهدی هنرمند فرستاده شده.
من همیشه منتظر متنهای خوب شما هستم

می شود باز بگویند که بیتقصیرند
جمعه هایی که بدون تو چنین دلگیرند
باز در گوش زمان عقربه ها می گفتند
که چقدر خسته از این ثانیه های پیرند
یوسف پرده نشین! بی تو زلیخا صفتان
شبی ازحسرت پنهان شدنت می میرند
من و تنهایی یک پنجره ی چشم به راه
و غزل هایی کز نام تو جان می گیرند
بی تو دیریست که خواب گل و آیینه و باغ
خواب های دم صبحند که بی تعبیرند
یک شب سرد سیه، قافیه های غزلم
آه آقا به خدا از غم تو می میرند........

کوچه های انتظار
باز هم منتظرت می مانم و دیدگانم را به راهت میدوزم و برگی دیگراز درخت کهن تنهاییم را به باد میسپارم.
باز هم از روزنه ی قلبم به آسمان ها خیره می شوم. دعایت می کنم... صدایت می زنم...!و در طوفان پریشانی ذهنم می جویمت و بار دیگر قصه های غم پنهانم را برای پولک های درخشان آسمانی نجوا میکنم، شاید تو بیایی ....!
کدامین باد خبر آمدنت، بوی خوش پیراهنت را برایم می آورد؟مگر تو قفل دردهانم را بگشایی
قدم در راه بگذار
چشمانم صدقه راهت،وسعت قلبم سنگ فرش نگاهت

قدم بگذار و بیا

آشنا ترین غریبه
وقتی که میرفتی نگاهم پرزحسرت بود
چشمانت انگار آخرین جـام محبـت بود
کاش از لب جـامت دمی نوشـیده بودیم
آن قطره ازمهری که دریای حقیقت بود
ای آشنــای دل ، غریـب چشـم ابهــام !
ماندیم دروصلی که ازآغاز هجرت بود
در انتظـارت حرف هایم در نگفتن ماند
تنها ترین حرفم ، سکوتی بینهایـت بود
عیبم مکن گر خنده از یـادم برون رفت
غم بودهرشادی که ما را بی توقسمت بود
زیبا ترین لبـخند را از چـهره ام بردی
یارا! نگـاه آخـرت ، آغـاز محنـت بود

تقدیم به یگانه مفرد مذکر غائب

2004-09-22T11:42:00.000+03:30

My spirit is to me a companion who comforts me when the days grow heavy upon me; who consoles me when the afflictions of life multiply.
Who is not a companion to his spirit is an enemy to people. And he who seems not in his self a firend dies despairing. For life springs from within a man and comes not from without him.

روح من، برای من رفیقی است که مرا، هنگام روزهای سخت و سنگین، دلداری می دهد؛ وهنگام فزونی یافتن غم های زندگی تسکین می بخشد.
کسی که همدم روح خود نباشد، دشمن مردم است. کسی که در خویشتن خویش دوستی را نمی یابد، آکنده از ناامیدی خواهد مُرد. زیرا زندگی از درون انسان می جوشد، نه ازبیرون او.

When you love you should not say; ‘God is in my heart,’but rather,
‘I am in the heart of God.’
هنگامی که عشق می ورزیدمگویید: "خدا در دل من است" بلکه بگویید:
"من در دل خدا هستم"

God has placed in each soul an apostle to lead us upon the illumined path. Yet many seek life from without, unaware that it is within them.

خداوند در درون هریک از ما رسولی قرار داده است تا ما را به راه روشن هدایت کند. با وجود این، بسیاری هنوز در بیرون از خود به دنبال زندگی می گردند، غافل از آن که زندگی در درون آن ها ست.

دل به دریا زدن

2004-09-05T01:01:00.000+04:30

شروع غزل دل به دریا زدم
همین بیت اول رگم را زدم

چه ترسی از این کارها داشتم
دلم پا نمی داد ، اما زدم

دو سه قطره که روی کاغذ چکید
تو را توی خون دیدم و جا زدم

وخون بیشتر شد تو جاری شدی
لب کاغذم را کمی تا زدم

ولی ریختی روی گلهای فرش
به این بخت کم رنگ تیپا زدم

حضور تو از خون من محو شد
ومن باز در عشق درجا زدم

و آنقدر مشتاق مردن شدم
که حتی خودم را به حاشا زدم

نگاهی به تیغ و نگاهی به رگ
دوباره دلم را به دریا زدم

محمد علی پور شیخعلی

سختی

2004-08-22T00:52:00.000+04:30

دیگه از تو خبری نیست خیلی وقته
این واسه من خیلی سخته
من که موندم تو خمار پاسخ نبودنت
نمی خوام بهم بگی که کار بخته
گاهی وقتا که دلم هوای بارون میکنه
زیر بارون تو خیالش می خونه
میخونه ابر سیاه گریه کنون
نکنه بغض تو ساکت بمونه

نیمکت همیشگی مون توی باغ رنگ شده
هر چی یادگاری داشتیم همه بی رنگ شده
نمی دونم تو دلت چی میگذره
اما من یکی دلم تنگ شده

گاهی وقتا هوس شنیدن صدای تو
منو دیوونه و شیدا می کنه
میزنم به کوچه تا که گم بشم
اما باز خیال تو زود منو پیدا می کنه

کاش میشد پشت غرورو بشکنم
کاش می شد به سیم آخر بزم
کاش میشد یواشکی ببینمت
از همون دور تو دلم سلام کنم

دیگه از تو خبری نیست خیلی وقته
این واسه من خیلی سخته
خیلی سخته

رضا سلطانی

خجالت

2004-08-21T00:40:00.000+04:30

« خجالت »
تا کی چشمات رو می بندی ؟تا کی می خوای نگاه نکنی شایدخجالت می کشی... این چیزها که خجالت نداره! قباحت داره...
از چشمهای بسته شده ات انتظار می باره. انتظار اینکه فردا برسه و چکی از بابات با هزار دوز و کلک گرفتی نقد بشه؛ تا بتونی مزدایی که زیر پاتِ رو با یه ماکسیمای نقره ای قشنگ عوض کنی.تا بتونی یه گوشی موبایل که تازه دیدی بخری؛چون دوربینش بیشتر می تونه عکس بگیره و تو راحت تر می تونی مردم رو سر کار بذاری.
نمی خوای عینک مشکی که به چشمهات زدی بَر داری؟ به خدا چشمهات بی عینک قشنگ تر! دیگه آفتابی نیست که چشمهات رو آزار بده. حتی خورشید هم خجالت می کشه که به این مردم نگاه کنه.حتی خورشید هم دیگه روش نمی شه که با گرماش به تن برهنه ی این مردم بتابه.
می پرسی کدوم مردم؟ همین حالا عینکت رو بردار تا ببینی. آره، همین جا پشت چراغ قرمز، بردار تا ببینی اون پسر جوان چطور ماشین ها رو برای پنجاه تومن پاک می کنه.بردار تا ببینی اون پسر بچه چطور التماس میکنه تا ده تا چسب رو بفروشه...
چرا عینکت رو گذاشتی؟خجالت کشیدی؟طوری نیست! تو فقط نیستی که خجالت میکشی. اصلا شاید نفهمی خجالت چیه.شايد خجالت تنها توی صورت مردیِ که نمی تونه خرج عمل بچه مریضش رو بده و می بینه که چطور مثل شمع جلوش آب می شه. تا حالا دیدی؟ فکر می کردم جوابت منفی باشه؛به خاطر همینه که می گم عینکت رو بر دار.
راه بیافت،امروز می خوایم با هم توی همین شهر یه گشتی بزنیم. می خوایم بریم به دیدن یه جفت پای فرد اعلا که هر روز چندین کیلومتر رو راه میره و خم به ابروش نمیاره.می خوایم بریم به دیدن یک جفت دست. دستهایی که گلهای پینه قشنگ ترش کرده. ودست تو همیشه بدش میاد که این دستها رو در آغوش بگیره؛ چون خارهای این گلهای قشنگ آزارش می ده.
نمی خوای پای صحبت بچه ای بشینی که به جای پلی استیشن و کا مپیوتر با سوراخ لباسش بازی می کنه؟ و اگه خیلی خوش شانس باشه یه تیکه چوب از کوچه خاکی پیدا کنه که بشه ماکسیماش،و با اون دور تا دور غیرت تو دور بزنه و هر بار که از کنارت رد می شه به افتخار تو با دهنش صدای بوق در بیاره.
فکر کنم همین خونه خوبه! می خوای همین جا بمونیم؟ می خوای بریم سر پرست خانواده رو ببینیم؟ سرپرست این خانواده همون پسریه که سعی می کنه گرسنگی رو با خواب از یاد ببره.
کسی که سهم غذای خودش رو به خواهر و برادر کوچیکش داده تا شاید برای یک لحظه لبخند رو در چشمهای معصومشون ببینه
به کسی که حتی با وجود گرسنگی وقتی می خوابه؛ خوابه غذا رو نمیبینه.مدام لباسهای پاره خواهر برادرش جلوی چشمهاش رژه می رن. به کسی که حتی وقی می خوابه خواهرش رو می بینه که چطور با حسرت به عروسکی که دست یه دختر دیگه است نگاه می کنه. به کسی که تحمل سختی نبود پدر براش راحت تر از دیدن چشمهای پر از اشک مادرش.
چیه؟ ناراحت شدی؟ حتماً توی دلت داری می گی حیوونکی!!
یه ذره فکر کن ببین ای حیوونکی لایق کیه؟
به چی فکر می کنی؟ مطمئن هستم تا حالا صد بار اسم یتیم به گوشت خورده ولی هر بار بی اعتنا ازش گذشتی. اینطوری نگاه نکن... مگه همین دیشب توی کنسرت نشنیدی؟ حواست نبود؟ پس بذار من برات بگم. مگه عصار نگفت:
ای که هر دم، دم ز حیدر می زنی
به یتیمان علی سر می زنی؟؟؟؟
یادت اومد؟ باور کن پدر تمام این یتیما کسی جز مولا نیست!!
ماشینت رو روشن کن. می خوایم بریم یه جایه دیگه. این بار توی محله های بی کلاس پرسه نمی زنیم. این بار می خوایم بریم اون بالا بالا ها. به قول شما به یه «دراگ استور» و به قول پایین شهریا«دوا خونه». به جایی که مردم پایین شهر مجبورن برای گیر آوردن داروهای نایابشون به اونجا مراجعه کنن. به جایی که چشمهای خسته وپر از امید پیر مردی با تعجب بهش نگاه می کنه.به اون پیر مرد نگاه کن! به دستهایی نگاه کن که از ترس دستمال قرمز رنگی رو چسبیده. فکر میکنی توی اون دستمال قرمز رنگ چیه که این پیر مرد اینطور التماسش می کنه؟چیزی نیست! چرک کف دست! پول!! بیا دنبالش بریم. بیا بریم ببینیم وقی پیرمرد میفهمه که قیمت داروش چهل هزار تومن میشه چه حالی پیدا می کنه! بیا بریم ببینیم که چطور التماس می کنه تا بتونه ساعتش رو گرو بذاره و دارو رو برای نوه ی کوچولو و یتیمش بگیره. ودکتر داروخانه که از جنس خودمونه
چطور با حقارت به ساعت فلزی زنگ زده ی پیر مرد نگاه می کنه
به ساعتی که از بس سالهای سختی رو شمرده زرد شده. و بعد با هزار زور زحمت حاظر میشه نصف داروها رو بده. و وقتی پیرمرد بیست هزار تومن پول رو از توی دستمال در می یاره چطور با عصبانیت به پلهای مچاله شده نگاه می کنه به پولهایی که درشت تشرینشون هزار تومنیه! این پول برات آشنا نیست؟
آره همین پولیه که مجید دوستت یکیش رو لوله کرد و آتیش زد بعد با همون هزار تومنی سیگارش رو روشن کرد. و شما چقدر از کارش خوشتون اومد!
به چشمهای پیرمرد نگاه کن. ببین چطور با حسرت به پولها نگاه می کنه! وقتی پولها رو به دکتر میده انگار جونش رو دارن ازش می گیرن!! حق داره. چرا؟ به خاطر اینکه برای همین پول یک ماه بی خوابی کشیده.فکر کنم برای امروزت بس باشه؛ نه؟
دیگه میتونی بری خونه.دیگه می تونی بری روی تخت نرمت دراز بکشی و یه آهنگ متالیکا بذاری و صداش رو تا آخر بلند کنی تا دیگه صدای من رو نشنوی.تا دیگه حرفهای کلیشه ای خسته ات نکنه. ولی مطمئن هستم نمی تونی به حرفهای قلبت گوش ندی.قلبی که به خاطر پیدا شدن نقطه سفید قشنگی روی خودش نمی تونه خوشحالیش رو مخفی کنه.
و آخرین توصیه...
به صدای قلبت گوش کن.

مرداد 83
حسین خزاعلی_سید محمد حسینی

نامه ای به امام زمان

2004-08-18T01:39:00.000+04:30

« نامه ای به امام زمان »
سلام آقا
سلام کردن به شما با این بار سنگین گناه جرات می خواهد وشنیدن جواب سلام شما با همان شرایط قبلی خوش خیالی...
ولی اشکالی ندارد همین که ترنم صدای زیبای شما در آسمان بپیچد برای من بس است.شاید در آینده بتوانم به آن تکیه کنم و بگویم آقا با من صحبت کرد.
می دانم با این حرفها نمی توانم دل شما را بدست آورم.حق دارید!اگر من هم از کسی حتی یکبار بدی دیده بودم شاید دیگر جواب سلامش را که نمی دادم هیچ!بلایی هم سرش می آوردم.و من هر روز با گناهانم تیری به سمت قلب شما شلیک می کنم وشب هنگام سر کج کرده ودر آستانه درت می نشینم و ابراز عشق می کنم.
می دانم خنده دار استولی چه کنم؟من عاشقم و از عشاق هیچ انتظاری نیست. چون عشاق مجنوند؛ تازه من عاشق معمولی هم نیستم. چون من ندیده عاشق شدم؛ من شنیدم و عاشق شدم. و حالا هر کاری می کنم نمی توانم از عشق ندیده ام جدا شوم. برای همین می گویم از من انتظاری نیست؛ چون حتی عشاق مجنون هم مرا مجنون می خوانند.می گویند: «آخه آدم ندیده هم عاشق می شود؟ »
آقا جان چرا می گویند «هر که را اسرار حق آموختند – قفل کردند و دهانش دوختند»؟ پس آن وقت تکلیف من چیست؟ که نمی توانم ببینم یعنی من حتی لایق شنیدن وصف تو هم نیستم؟ قبول کنید که سخت است.
نمی دانم تا حالا درد دوری از یار را کشیده اید یا نه. نمی دانم تا حالا منتظر کسی بودهاید یا نه. ولی باور کنید سخت است. شاید سخت تر از دیدن گناه من بچه سید.
تازه این فقط یک سختی است؛ می خواهم سختی ها را یک به یک بشمارم تا شاید دل شما را بدست آورم. سختی بعدی را می دانم اصلا حس نکرده اید و من بهتر می توانم از سخت بودنش بنالم و زیاد از حد حرف بزنم. وآن هم سختی گناه کردن است! اگر بدانید چقدر دردناک است؛ اگر بدانید چقدر رنج آور است! تازه بعد از آن بگویند به خاطر گناه نمی توانی معشوق خود را ببینی؛ نمی توانی صدایش را بشنوی. و این از بقیه سخت تر است.
دلتان سوخت؟! تازه اولش است. من هنوز حرفهایم را نگفته ام...
سختی بعدی را که می خواهم بگویم شما چشیده اید و می توانید بفهمید که چقدر سخت است. البته من یک پیشنهاد کوچک دارم.برای اینکه حرفهای من بیشتر به دلتان نشیند عمه ی سه ساله خود را هم دعوت کنید.
و این سختی...
آقا جان ما بدون شما یتیمیم و بی کس. شما درد یتیمی را کشیده اید؛ خیلی هم زود. ولی بیایید این بار از رقیه بپرسیم یتیمی چقدر سخت است. سخت تر از آن اینکه هیچ کس را نداشته باشی. حتی نشانه ای از پدرت نبینی.حتی بر سر نیزه...
آقا جان رقیه عمه پدر گونه ای بالای سر داشت؛ ما هیچ کس را نداریم. فکر نمی کنم بازار شام یا خرابات شام تاریکتر از دنیای خراب ما بوده باشد. پس حالا فهمیدید که چرا می گویم باید به من حق بدهید.
آقا جان می دانم که شما همه چیزهایی را که گفتم می دانستید پس دیگر از سختی ها نمی گویم. به قول مردم عادی سید بازی در می آورم و رک حرفهایم را می زنم. آقا جان تقاضا می کنم خود شما هم برای فرج دعا کنید. از آن دعاهای حسابی از آنهایی که زود عملی می شود. می دانم اگر بیایی شاید اولین سری که قطع می کنی سر گناهکار من باشد.حرفی نیست! به خدا راضیم، ولی به یک شرط که شما را یک لحظه ببینم.
از این به بعد ساده تر حرف می زنم...
می دونم که فهمیدید می خوام چی کار کنم؛ آره درست فهمیدید. می خوام وقتی رفتم توی جهنم ، اگه خواستن چشمهام رو به خاطر گناهان زیادی که کردن آتیش بزنن؛ بگم، این چشمها اگه گناه کرده صورت زیبای یار رو هم دیده. اگه خواستن
زبونم رو به خاطر گناهان زیادش در بیارن؛ بگم که هر لحظه اسم زیبای یار رو بر روی خودش چرخونده. بعد که از آتیش فرار کردم برم توی جهنم یه جای بلند
رو پیدا کنم وایسم اونجا، تا جهنمیا من و ببینن و حسابی حسودی کنن. من که نمی تونم توی بهشت توچشم باشم؛ حداقل اونجا توی چشمم. برای جهنمیا تعریف کنم که آقا رو دیدم؛براشون لاف بزنم و بگم آقا هم من و دید. بهشون فخر بفروشم که سر من با ذولفقار علی به دست مهدی قطع شده.
آقا سعدی چه قشنگ از زبون دل من حرف زده:
سرم از خدای خواهد که به پایش اندر افتد
که در آب مرده بهتر که در آرزوی آبی
دل من نه مرد آن است که با غمش برآید
مگسی کجا تواند که بیفکند عقابی؟
نه چنان گناهکارم که به دشمنم سپاری
تو به دست خویش فرمای اگرم کنی عذابی
انقدر حرف زدم که یادم رفت این همه وقت چرا مزاحم شما شده بودم. باز هم ببخشید! می خواستم عید را تبریک بگویم . عید شما مبارک. عیدی هم یادتان نرود

بهمن 82
عید سعید غدیر خم
سید محمد حسینی

کنکور

2004-08-18T01:35:00.000+04:30

« کنکور»
کاش زمان کنکور زندگی را می گفتی. کاش می گفتی کی وقت آزمون تمام می شود؛کی جوابش را می دهند یا حداقل آزمون آزمایشی بر گزار می کردی و جوابش را می دادی تا بفهمیم کجای بهشت یا جهنم هستیم.
خدایا چه آزمون آسان وطولانی است آزمون زندگی زمین...
بعضی وقتها تا می گویم آزمون آسان است به خودم شک می کنم. اگر آسان است پس چرا تو...
ولی واقعا آسان است. تنها چیزی که باید در دنیا بلد باشی درست زندگی کردن است. درست زندگی کردن خیلی آسان نیست ولی آسان می شود! به راحتی می توان به سوالهای درست زندگی کردن پاسخ داد با مداد توکل به او.خیلی راحت می شود اشتباهات خود را با پاک کن توبه پاک کنی. نه تنها پاک کنی حتی اگر خوب پاک کنی گزینه درست را هم بفهمی. آزمون از این ساده تر!!
بعد جوابش را بدهی به دستگاه عدل خدا تا آن را صحیح کند.بعد که مردود شدی آن را بسپاری به دستگاه کرمش تا دوباره صحیح کند؛این بار با مهربانی،و خیلی از غلط هایت درست شود. بعد اگر باز هم نمره نیاوردی دست به دامن اولیای خدا شوی.دوستانی که تنها با سرمایه ی دلی پاک به سراغشان می روی.دلی که اگر ذره ای از محبتشان را در خود جای داده باشد تو را بس است.
و تو قبول شوی! برای همیشه خوب زندگی کنی. حتی از فکر کردن به آن هم اشک از چشمانم سرازیر می شود.
عجب آزمونی!!!

اردیبهشت 83
سید محمد حسینی

امید

2004-08-16T17:20:00.000+04:30

سلامهای بی جواب
تلفن های بی پاسخ
نامه هایی سرگردان
گوشهایی منتظِِِر یک زنگ
چشمهایی خسته از نگاه به جاده بی نهایت
انعکاس صدا، در بوقهای تلفن قطع شده
تجلی صورت، بر در بسته شده
زیبایی صورت در چهره از عصبانیت سرخ شده
دلی از آبله انتظار ورم کرده
و امیدی همواره زنده…

مرداد 83
سید محمد حسینی

ویژه شهادت حضرت زهرا

2004-08-15T16:50:00.000+04:30

« ویژه شهادت حضرت زهرا »
شهر پیغمبر،مردمی فراموش کار،کوچه ای تاریک،خانه ای روشن
بوی نان جو،آسیابی کوچک،بازی کودکان وصدای در...
شمشیر به دیوار آویخته،بازوان توانمند، حمله فراموش کاران ودفاع زن
قفل در ، صدای در، آتش در، میخ در و صدای زن...
دری نیم سوخته، بچه هایی ترسان، مادری دست به پهلو، مادری خمیده
دست هایی بسته، چشمهایی گریان،ردپای خون
زخم سینه، سیلی، کبودی، شکستگی پهلو و شرم مرد...

تیر 83
روز وفات حضرت زهرا«س»
سید محمد حسینی

روح تلفن!

2004-08-13T14:13:00.000+04:30

« روح تلفن! »
سکوت شب را با هیچ سکوتی نمی توان مقایسه کرد. حتی با سکوت رضایت! سکوتی که همراه با صدای زوزه ی مهتابی اتاق است.گویی این صدا هم جزئی ازسکوت شب اتاق من است- چون همواره این دو را با هم به یاد می آورم- گاهی این سکوت زیبا با صدای ناهنجار موتوری که با سرعت از کوچه رد می شود می شکند بااینکه از صدای موتور ناراحت می شوم- چون خیلی از اوقات رشته افکارم را پاره می کند- تا سکوت همه جا را فرا می گیرد برای کسی که لحظه ای مرا از خودم بیرون بیاورد دلم تنگ می شود.
گاهی هم نقش بر هم زدن سکوت من و اتاق را تلفن کوچک سفیدی که روی میز است بازی می کند. با اینکه صدای خیلی کمی دارد؛خیلی راحت با یک بار زنگ زدن مرا به طرف خودش می کشاند. این بار سکوت را که به هم می زند هیچ! زندگیم را نیز دگرگون می کند.گاهی اوقات به قدری زود گوشی را در دستم حس می کنم که خودم هم باورم نمی شود.
با صدای زنگ تلفن سکوت دلم که با هیچ صدایی نمی شکند شکسته می شود. با گفتن اولین کلمه سکوت برایم بی معنا می شود حتی بی ارزش هم می شودچون صدای تلفن مرا مجبور به حرف زدن می کند. خوش به حال تلفن ...!
شاید تلفن نیست!من فکرمی کنم این کارها از خود تلفن نیست از سیم تلفن است چون هنگامیکه تلفن را از پیریز خارج می کنم دیگر هیچ فایده ای ندارد. ولی نه! از سیم هم نیست چون در روز ساعتها تلفنم وصل است وسکوت دلم هم پا بر جا.
این بار اشتباه نمی کنم کار اصلی را روح تلفن می کند روح تلفن!!

مرداد 83
سید محمد حسینی

آدم

2004-08-12T00:51:00.000+04:30

« آدم »
آن هنگام که مرا از بهشت به طرف زمین اخراج کردی تنها یادگاریم از بهشت سیبی نبود که از درخت ممنوعه چیده بودم.تو به من قلبی دادی که همواره به یادت باشم و با دیدن تنها یادگاری درخت بهشت به یاد تو بیافتم. و آنگاه که تو را به نام پنج نور مقدس قسم دادم تا مرا ببخشی، فهمیدم که اگر تا آخر عمر از این پنج نور مدد بگیرم سعادتم حتمی است. این بار بهشت را در این اسامی یافته بودمبهشتی که چیدن میوه ممنوعه دیگر باعث اخراج از آن نمی شد.
به زمین که آمدم غریب نبودم؛با اینکه تنها بودم ولی زمین بوی تنم را می داد. از خاک که پرسیدم هنوز از ابهت جلوی تو نای حرف زدن نداشت؛و من فهمیدم که مرا از جنس خاک زمین ساختی.تنها عضوی از بدنم که در زمین احساس غربت می کرد دلم بود. دل غریب من از جنس خاک نبود که به خاک انس بگیرد.دل غریب من ازجنس تو بود و هر لحظه درتلاش که به تو نزدیکتر شود. دل غریب من از این رو فریب ابلیس را خورد که نمی دانست،ابلیس از درگاه تو طرد، شده است؛او کسی را پیدا کرده بود که خاکی نبود.از این رو به صحبت های به ظاهر زیبای ابلیس پر تبلیس گوش داد که از او بوی تو به مشامش می رسید. وبعدها فهمید که باز هم از تو دورتر شده است.
ابلیس را یارای تصرف دل من نبود.چون دلم از جنس تو بود و گوهر تو دست نیافتنی.آنگاه که مرا در زمین پراکنده کردی وبه شکلها ونقشها ورنگهای مختلف با دلی مشابه آفریدی؛خیال آن را نمی کردم که روزی به جایی برسم که حتی فرشته گان مقرب درگاه توهم توان نزدیک شدن به آن را ندارند.به جایی که آن را « قاب قوسین او عدنا » می نامیدند

مرداد 83
سیدمحمد حسینی

عشق

2004-08-10T01:05:00.000+04:30

« عشق »
سال ها در کتاب های مختلف تعریف های متفاوتی را از اسم تو خوانده بودم. ولی هیچگاه به این روشنی نتوانسته بودم بفهمم که چرا تو را انقدر خطرناک می نامند. بارها با خودم گفته بودم که اگر روزی با تو روبرو شوم ؛در مقابلت می ایستم و نمی گذارم بر من چیره شوی. ولی نمی دانم چرا نفهمیدم که تو کی آمدی و چگونه توانستی پرچم افتخارت را بر قله قلب من نصب کنی و نام مرا نیز در دفتر فتوحاتت بنویسی؟
سال ها بدون اینکه طعم شیرین بودنت را حس کنم از تلخی نبودنت لذت می بردم وهر روز خدا را شکر می گفتم که گرفتار تو نشده ام.ولی حالا هر روز افسوس می خورم که چرا زودتر تسلیم تو نشدم وکشور وجودم را به پادشاهی تو نسپردم.گمان کنم بزرگترین سختی در اقلیم فرمان روایی تو همین افسوس است.
تا حالا انقدر زیبا و روشن عجیب بودن تو را حس نکرده بودم. توهمه جا هستی،درادبیات تمام ملل،درتمام شعرها،داستانها،فیلمها،موسیقی ها،نقاشی ها و...
آثار زیبای تو را در همه جا می توان دید؛در چشم ها،رفتارها،بوسه ها و... ولی در هیچ کجا نمی توان تعریف کاملی را از تو پیدا کرد.در اکثر کتاب های لغت تو را به قوی ترین فرد خانواده دوستی تشبیه کرده اند.ولی من گمان می کنم جنس تو از دوستی نیست.شاید حرف مرا تنها افرادی درک کنند که در قلمرو فرمان روایی تو قرار گرفته اند.
تو معجونی هستی که خاک آدم را گل کردی:
از شبنم عشق خاک آدم گل شد
کیمیایی هستی که سال ها از مس وجود آدمی طلا ساختی:
اکسیر عشق بر مسم افتاد و زر شدم
خلاصه کنم ...
تو حداقل همه چیز من هستی

مرداد 83
سید محمد حسینی

سایه

2004-08-08T01:03:00.000+04:30

« سایه »
دیشب ماه چهره در نقاب سایه زمین مخفی کرد تا شاید زیبایی تو شرمنده اش نکند. ماه مانند دخترکان فقیری که از مستمندی چهره زیبا و مظلوم خود را در پس آستین پنهان می کنند؛آرام آرام خود را در پناه سایه زمین کشاند و هر لحظه به تو نگریست ای ماه زمین.
سایه تو بر زمین است و سایه زمین بر ماه. وماه با سایه ی سایه ی تو چه زیبا شده است. گویی خود می داند که دل از این سایه نمی کند.ماه کم رو به سان بچه های کم رویی که پشت چادر مادرشان مخفی می شوند تا شاید از دید بقیه پنهان بمانند پشت سایه ی تو مخفی می شود. حتی تلاش زمین برای کنار کشیدن سایه خود ساعتها طول می کشد و تو همچنان آرام سایه ی خود را بر زمین ارزانی داشتی.
دیشب ابرها به کمک ماه آمدند تا از شرمندگی اش کم کنند. بعد از اینکه سایه ی زیبای تو از ماه دور شد چنان او را در بر گرفتند که گویی اقوام، فرزندان تازه یتیم شده را؛وماه یتیم سایه زیبای تو بود. گریه ماه بعد از جدایی از تو دیدنی بود. این بار باران از ابرها به زمین نمی آمد گویی همه از چشمان ماه سرازیر می شد. کاش سایه زیبایت را هیچگاه بر رویش نمی کشیدی تا طعم شیرین آن را حس نمی کرد.تا جدایی برایش سخت و دردناک نبود.
امشب ماه دیگر در آسمان نیست. فکر نمی کنم تا یک ماهی جرئت کند اینطور آشکارا خود را با قرصی تمام در آسمان ظاهر کند؛ ولی زمینیان را چه باک که ماهی همچون تو در زمین است.

اردیبهشت 83
یکشب بعد از ماه گرفتگی
سید محمد حسینی

گل چسب

2004-08-05T00:11:00.000+04:30

« گل چسب »
از نگاه کردن به مورچه به عنوان مظهر سخت کوشی و تلاش خسته شده ام.دوست دارم نمادی زیباتر برای خستگی ناپذیری پیدا کنم.نمادی سبز مانند گل چسبی که به دیوار حیاط چسبیده است.چقدر زیبا رشد می کند!بدون خستگی،با تمام وجود. شاخه هایش را به هر طرف گسیل می دهد تا شاید به هدفش دست پیدا کند؛من هر روز رشدش را حس می کنم.شاخه های کوچکی را که از دیوار گذشته اند می بینم که چگونه با کنجکاوی تمام به کوچه شلوغ نگاه می کنندو چطور با زمزمه باد برای عابران کوچه دست تکان می دهند تا شاید کسی بفهمد پشت دیوارهای سیاه هم زندگی در جریان است.
چقدر زیباست تلاش گل چسب برای سبز کردن دیوار آجری حیاط.رئیدن هر برگ آرام در گوشم نجوا می کند که اگر نمی شود شرایط زشت اطراف خود را تغییر دهی می توانی زیبایی خود آنها را از دید بقیه پنهان کنی.با تلاش، کوشش امید ...

اردیبهشت 83
سید محمد حسینی

تاریکی

2004-08-03T22:16:00.000+04:30

« تنهایی »
از در شیشه ای اتاق که به بیرون نگاه می کنم چیزی نمی بینم مگر درون اتاق را.چقدر زیباست شیشه ی شفافی که همواره مظهر روشنایی وبینایی ست ولی چیزی را نشان نمی دهد.آرام دستم را روی کلید برق می گذارم؛ با یک اشاره جهان بر رویم روشن می شود و اتاق برایم تاریک.این اولین باری ست که با تاریکی جهان را می بینم.
«می شود با تاریکی دید.»
این جمله را بارها با خودم تکرار کردم تا فهمیدم همه ی تاریکی ها زشت نیست گاهی تاریکی مظهر روشنایی است.مظهر زیبایی،زیبایی،زیبایی...

اردیبهشت 83

نور

2004-08-03T14:38:00.000+04:30

« به نام روشن ترین روشنایی»
تو هم مانند خورشید قسمتی از روز زندگیم را گرم وروشن کردی روزی که برای من از لحظه آمدن تو شکل گرفت.لحظه ای که از شرق دلم طلوع کردی را همواره به روشنی به یاد می آورم لحظه ای که به خاطرتاریکی نبود تو چشمهایم توان نگریستن را نداشت.دستانم را در مقابل چشمانم گرفتم تا نور تو آزارم ندهد دریغ که نمی دانستم نور تو را در هیچ زندانی نمی توان حبس کرد و هیچ دیواری توان مقابله با آن را ندارد.
نور تو آرام از لای انگشتان دست من گذشت گرمشان کرد به چشمهایم رسید و من آنگاه تو را دیدم.نور تو جاده زندگی مرا روشن کرد تا راهم را گم نکنم تا در گودال مشکلات نیافتم و هر گاه سرم را به طرف آسمان برگرداندم تو را دیدم که همچنان به من لبخند می زنی .کاش می توانستم راهم را به طرف بالا برگردانم تا به تو برسم.افسوس که چشمهایم هنوز هم توان زیاد نگریستن به تو را نداشت.تو آرام حرکت می کردی از شرق دلم راه افتاده بودی گویی می خواستی تمام وجود مرا روشن کنی که اینطور از شرق به غرب می رفتی ومن تنها دل به خندهای تو خوش کرده بودم و اصلاً توجهی به رفتنت نداشتم.
هنگام غروب چه زیبا شده بودی! صورتت گلگونه بود. چه قدر به من نزدیک بودی!این بار چشمهایم دیگر اذیت نمی شد؛چون به حضورت عادت کرده بودم؛چون نورت نور چشمهایم شده بود. دریغ که نمی دانستم لحظه ی خداحافظی ست.من همچنان تو را که روبرویم بودی بودی می دیدم روی خط افق.قدمهایم را تندتروتندتر برمی داشتم تا به تو برسم.زیباییت مرا خیره کرده بود؛حتی یک لحظه هم نمی توانستم به اطرافم نگاه کنم؛فقط با تمام قدرت به جلو حرکت می کردم.
هنگامی که نیمی از تو غروب کرد باز هم نفهمیدم که می خواهی بروی.تو همچنان لبخند میزدی و نور سرخت را به زمین هدیه می دادی؛هیچگاه این لحظه را فراموش نمی کنم زیباترین خاطره ام از تو.بعد با لبخند همیشگیت آرام پایین رفتی.هنوز باورم نمی شد،قدمهایم را تند بر می داشتم.هنوز نورت در آسمان بود که به طرف جای خالیت دویدم با همه ی توانم ونور تو کم کم محو شد؛از جهان،نه از دلم.من همچنان می دویدم تا جهان پیش رویم تاریک شد و من دیگر راهم را گم کردم.
لحظات تاریکی بهترین وقت بود تا نور زیبای تو را تجسم کنم.تا در آن لحظات زندگی نکنم،بخوابم تا شاید خواب تو را ببینم وهنگامیکه بیدار شوم باز خودت با همان لبخند همیشگی به من سلام کنی.

اردیبهشت 83
سید محمد حسینی

تنهایی

2004-08-03T01:56:00.000+04:30

" به نام تنها ترین یارتنهایی"
آن هنگام که تو را برای اولین بار دیدم هیچگاه فراموش نمی کنم.لحظه ای که با قایق
وجودم در اقیانوس چشمان تو سرگردان شدم وبه هرکجا که نگریستم تنها رنگ زیبای آسمانی تو
را دیدم.آن زمان که طوفان زیبای عشق در دلم آغاز شد و من بدون توجه به این زیبایی در
مقابلش ایستادگی کردم تا بالاخره این طوفان بادبانهای عقل مرا پاره پاره کرد وقایق وجودم
را در خود جای داد و من تنها چسبیده به تخته پاره ای سیلی خور این اقیانوس شدم.
تا این زمان اقیانوسی به وسعت چشمان توسراغ نداشتم که توان غرق کردن مرا داشته
باشد ونجات دهنده ای جز یاد تو سراغ نداشتم که بتواند مرا از غرق شدن نجات بخشد. من
ساعتها در تنهایی خود با تخته پاره ای که از قایق وجودم باقی مانده بود در این اقیانوس سر-
گردان بودم و تنها محافظ بدن برهنه ی من آفتاب گرم نگاه تو بود.
تکه چوبی که مرا از غرق شدن نجات بخشید دیگر برایم همدم شده بود همدمی که نامش
را یاد تو گذاشتم.هر روز ساعتها تکه چوب یاد تو را در آغوش می گرفتم نه برای اینکه وجود
تو را حس کنم وحتی نه برای اینکه نجات یابم!تنها دلیلم این بود که به وجود خودم مطمئن شوم
چون از بودن تو یقین داشتم.در تمام این لحظات به آخرین لبخند تو فکر می کردمبه زمان مقدسی
که خداوند این هدیه را به من داد.تنها کلمه ای که در تمام این لحظات بر زبان من جاری می شد
بهار بود.چون بهار زیباترین واژه برای زمان شکفتن گلزیبای لبخند توست.من در حالی که نمی دانم
به طرف کدام خشکی می روم زیر لب تکرار می کنم...
بهار.بهار بهار

سید محمد حسینی
15/4/1383